جمال‌الدین ابومحمد الیاس بن یوسف نظامی معروف به نظامی گنجوی (حدود ۵۳۷ تا ۶۰۸ ه‍.ق) شاعر داستان‌سرا و رمزگوی سده ششم ایران، بزرگ‌ترین داستان سرای منظومه‌های حماسی عاشقانه به زبان پارسی است که سبک داستان محاوره‌ای را وارد ادبیات داستانی منظوم پارسی کرد.

نظامی از شاعرانی است که باید او را در شمار ارکان شعر فارسی و از استادان مسلم این زبان دانست وی در بزم سرایی، بزرگترین شاعر ادبیات پارسی است. از استاد بزرگ گنجه شش گنجینه در جهان را یادگار است که این شش دفتر عبارتند از: مخزن الاسرار، خسرو و شیرین، لیلی و مجنون، هفت پیکر، شرفنامه و اقبالنامه.

ابیات زیر از زبان نظامی در ستایش عشق سروده شده است. این ابیات به گونه ای آغاز کننده ی داستان خسرو و شیرین هستند.

 

مراکز عشق به ناید شعاری

 

مبادا تا زیم جز عشق کاری

فلک جز عشق محرابی ندارد

 

جهان بی‌خاک عشق آبی ندارد

جهان عشقست و دیگر زرق سازی

 

همه بازیست الا عشقبازی

اگر عشق اوفتد در سینه سنگ

 

به معشوقی زند در گوهری چنگ

که مغناطیس اگر عاشق نبودی

 

بدان شوق آهنی را چون ربودی

و گر عشقی نبودی بر گذرگاه

 

نبودی کهربا جوینده کاه

بسی سنگ و بسی گوهر بجایند

 

نه آهن را نه که را می‌ربایند

گر آتش در زمین منفذ نیابد

 

زمین بشکافد و بالا شتابد

گر از عشق آسمان آزاد بودی

 

کجا هرگز زمین آباد بودی

طبایع جز کشش کاری ندانند

 

حکیمان این کشش را عشق خوانند

گر اندیشه کنی از راه بینش

 

به عشق است ایستاده آفرینش


 

نوشته شده توسط بهاره در یکشنبه بیست و ششم خرداد 1387 ساعت 9:31 موضوع | لینک ثابت


قبل از هر چیز سلام!

تو این وبلاگ می خوام زیبا ترین اشعاری رو که تا به حال شنیدم تقدیم کنم به شما

من همه ی زندگیم با شعر پر شد! و بدجوری قبول دارم این بیت رو:

پیش و پسی ساخت صف کبریا                              پس شعرا آمد و پیش انبیا

 

 

تنهام نذارین


 

نوشته شده توسط بهاره در یکشنبه بیست و ششم خرداد 1387 ساعت 8:56 موضوع | لینک ثابت